"To love at all is to be vulnerable. Love anything and your heart will certainly be wrung, possibly be broken. If you want to make sure of keeping your heart, you must give your heart to no one, not even an animal. Wrap it up carefully round with hobbies and little luxuries, avoid all personal entanglements. Lock it up safe in the casket of your selfishness. But in that casket - safe, dark, motionless, airless - it will change. It will not be broken; it will become unbreakable, impenetrable, irredeemable".

(C.S. Lewis, British Scholar and Novelist, 1898-1963)

 

เรามาลองจินตนาการกันดูว่า หากเราปิดกั้นหัวใจไม่ยอมมอบความรักให้ใคร หรือเป็นที่รักของใคร โลกของเราจะเป็นเช่นไร ... เราจะมีความสุขกับชีวิตที่ปลอดภัย มีรูปแบบตายตัว หรือ ชีวิตของเราจะโดดเดี่ยว อ้างว้าง ... 

คงไม่มีใครปฏิเสธิได้ว่า แม้ว่าความรักจะผสมผสานด้วยความสุขและความทุกข์แทรกแซมกันไป แต่ความรักก็คือพลังสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ที่ประสานดวงใจสองดวง หรือหลายๆดวงให้เป็นหนึ่งเดียว และทำให้เรายิ้มได้ง่ายที่สุด เสมอๆ ...

ความรักนั้นมีตั้งหลายรูปแบบ แต่ความรักแรกที่เราได้รับเมื่อเราลืมตาดูโลก ก็คือ ความรัก “ไม่มีแต่” ที่เราได้รับจากพ่อ-แม่ ซึ่งเปรียบเสมือนน้ำมนต์ที่หล่อเลี้ยงหัวใจของเราให้เติบโตและแข็งแรงขึ้น หรือเปรียบเสมือน “the wind beneath our wings” ที่คอยพยุงให้เราบินต่อไปอย่างมั่นคงขึ้น ... คอยสอนให้เรารู้จักยิ้ม ... รู้จักหัวเราะ ... รู้จักรัก ... จนเราพร้อมที่จะส่งต่อความรัก ความใจดี ให้แก่ผู้อื่นต่อไป …

พี่เป็ดเคยบอกว่า ทำอย่างไรนะเราจะบินเหนือพายุได้ ... ก็ต้องใช้พายุพยุงเรา ... แต่เวลาเกิดพายุ เรามักจะพยายามหลบห่างจากพายุ แต่ถ้าหากเรากล้าเผชิญกับพายุ เราก็คงไม่่หวาดหวั่น และพร้อมที่จะสนุกกับสายฝนและสายลม ...

อย่ากลัวที่จะรักและเป็นที่รัก ...

 

(รูปภาพ: banmooob.com)