หมู่นี้ฝนตกบ่อยๆ ... วันนี้ี่นึกถึงเพลง Rhythm of the Rain ก็เลยเอามาฝาก ... พร้อมรูปภาพทุ่งทานตะวันเหลืองอร่ามที่คุณพลอยได้บันทึกความทรงจำไว้ครั้งเมื่อเราไปเที่ยวกัน ... เช้าวันนั้น ... คณะเราเดินทางออกจากกรุงเทพฯตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อมุ่งตรงสู่ลพบุรี ... เพราะเป็นช่วงปลายปี ลมหนาวซึ่งเริ่มโชยมาเอื่อยๆทำให้เราคิดถึงบรรยากาศวันคริสตมาสที่กำลังจะมาถึงในไม่กี่วันข้างหน้า ... อากาศในเช้าวันนั้นแจ่มใส ... น้องพิงค์มองวิวข้างนอก พร้อมจิบโกโก้ร้อนอย่างสบายอารมณ์ (จริงๆ) ... ส่วนโจและปุ๊กปิ๊กก็กิ๊กกั๊กกันอยู่ข้างหลังพร้อมแซนวิช และ Christmas candy cane สีแดงคาดขาว หวานหอม ... ส่วนคุณพลอยกับน้องพิมก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ... พอถึงทุ่งทานตะวัน ทุกคนก็เจี้ยวจ้าว และตะลึงกับความงามของดอกทานตะวันที่ชูช่อพร้อมแสงตะวัน ... เช้าวันนั้น เรามีโอกาสได้ปล่อยนกด้วยกัน ...

วันนั้นเป็นครั้งแรกบนเส้นทางสายบ้านหมูอบ ... กับ ... การค้นพบสวนองุ่นของคุณประกิต ... และร้าน Dairy Home ซึ่งกว่าจะหาพบก็เล่นเอาท้องร้องครืนๆ  ดีที่ได้ข้าวโพดต้มจากริมทาง หลังจากนั้นก็มีเสียงแจ๋วๆดังมาว่า ... “พี่เป็ดคะ ... อยู่ได้อีกชั่วโมงนึง” .... แต่แล้ว คณะเราก็หาร้าน Dairy Home จนพบ (เพราะสองตาของพี่เป็ด ไม่ใช่อีก12 ตาของผู้ร่วมคณะ) และอิ่มหนำสำราญกันอย่างสุดๆ ... ขากลับ พวกเราได้แวะเที่ยวน้ำตกกัน ... จำได้หรือเปล่าว่า วันนั้น คณะเราร้องเพลง Twelve Days of Christmas จนจบ เพราะความตั้งใจอย่างมุ่งมั่นของน้องพิม แต่กว่าจะจบ ก็ดำน้ำกันสุดๆ และหัวเราะกันไปหลายตลบ ...

ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ วันเวลาผ่านไป ๓ ปีแล้ว ... รวดเร็วจริงๆ ... หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป แบบตามใจเราบ้าง ไม่ตามใจเราบ้าง ... แต่ชีวิตก็ยังมีสิ่งดีๆให้เราได้เก็บเกี่ยวเสมอๆ

ทุกครั้งที่ฟังเพลง Rhythm of the Rain ก็จะนึกถึงความรักที่ไม่สมหวัง ... แต่ก็ไม่เคยแน่ใจว่าเหตุใดคนรักจึงจากไป ... อาจเป็นเพราะเลิกรักแล้ว หรือยังคงรักอยู่ เพียงแต่ทนต่อการกระทำของอีกฝ่ายหนึ่งต่อไปไม่ไหว ... นั่นก็คงเป็นเพราะว่า ... สิ่งที่มนุษย์มีอยู่เต็มล้นหัวใจ นั่นคือ “ความรัก” แต่สิ่งที่มนุษย์มีจำกัด นั่นคือ “ความอดทน” ... ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนมากเพื่อให้รักนั้นยั้งยืน ... แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อไดที่ "หมดรัก” เมื่อนั้น “ความอดทน” ก็หนีหาย ... บางครั้งความรักของคนคนหนึ่งอาจจบลง ทั้งๆที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ เพียงแต่การถูกกระทำ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งความอดทน บอกให้คนคนนั้นต้องไป ไปทั้งๆที่ยังรัก เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง ...
“การจากไปในวันนี้ เพื่อวันที่สดใสกว่า่ในวันข้างหน้า”

ทำให้นึกต่อไปว่า ความพอดีของความรักนั้นอยู่ตรงไหน ... เราสามารถทำอะไรได้บ้างเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับคนที่เรารัก ... และคำตอบที่มักจะได้รับก็คือ ... ความรักคงไม่มีความพอดี เพราะเวลาที่เรารักใคร เราก็มักจะรักแบบเต็มหัวใจ ... เพราะฉะนั้น เราควรเตือนใจตัวเองเสมอๆว่า การที่เราจะสร้างความมั่นใจให้กับคนที่เรารักนั้น นอกจากเกิดขึ้นจากการกระทำแล้ว เราสามารถทำให้เกิดขึ้นได้จากความรักที่เรามอบให้อย่างจริงจังและจริงใจ ...  และก็อย่าเหนื่อย หรือเบื่อหน่ายกับการแสดงความรัก หรือบอกรักกันเสมอๆ ... ไม่ว่าความรักนั้นจะอยู่ในรูปแบบใด ...

มีผู้รู้เคยกล่าวไว้ว่า "To love is to risk not being loved in return … To hope is to risk pain" … การรักและไม่ได้รับรักตอบนั้นเป็นทุกข์ก็จริงอยู่ แต่สิ่งที่ทุกข์ยิ่งกว่า คือการรักใครสักคน แต่ไม่มีความกล้าพอที่จะรับรัก หรือบอกให้คนคนนั้นรู้ แล้วต้องมาเสียใจภายหลัง ... ส่วนความหวังนั้นเล่า เมื่อใดที่เราหยุดหวัง หยุดฝัน
โลกก็คงหยุดหมุน ชีวิตก็คงหยุดนิ่ง ...
เพราะฉะนั้น อย่าไปกลัวที่จะรัก อย่าไปกลัวที่จะหวัง ...

หากเราเปิดใจ ... ชีวิตก็จะมอบโอกาสให้เรา้มองเห็นความ "น่ารัก" ของคนอื่น และในทางกลับกัน คนอื่นก็จะมองเห็นความ "น่ารัก" ในตัวเรา ... เสมอๆ ...

ขอบคุณจริงๆ สำหรับความน่ารัก และความใส่ใจ ที่มีให้กันตลอดมา ...

ขอพระคุ้มครองชาวบ้านหมูอบที่รัก และทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเป็นพิเศษนะคะ

หมู่นี้ฝนตกบ่อยๆ ดูแลสุขภาพดีๆ

๕ กรกฎาคม ๒๕๕๑